صبحگاه

از روزهای بعد از انتخابات کم کم اکثر وبلاگرهای ایرانی از بلاگفا مهاجرت کردن. من خیلی سعی کردم مقاومت کنم، ولی این بار خداییش چند روزه که نتونستم پست جدیدم رو بنویسم. من هم بالاجبار از اینجا به آدرس جدید www.sobhgaah.blogspot.com  کوچ می کنم. امیدوارم همه خوانندگان صبحگاه تو آدرس جدید هم بهم سر بزنن. امیدوارم مدیران بلاگفا هر چه زودتر از این بده بستون مضحک با حکومت دست بکشن! از الان تو صبحگاه جدید میبینمتون.

سهراب

یک نود جنجالی دیگه و یک احسنت دیگه به تنها عادلی که پاش به صدا و سیما رسیده. اگه برنامه امشب نود رو دیده باشین و مناظره موافقان و مخالفان منشور اخلاقی رو گوش کرده باشین باید قبول داشته باشین که هیچ دلیلی برای این بحثها نبود! چرا که خانه از پای بست ویران است، یعنی آقایان تصمیم گیر امروز فدراسیون اعتقاد دارن خودشون مرجع و دادستان و قاضی هستن و میتونن اهالی فوتبال رو به هر جرمی که داخل و بیرون فوتبال فوتبال اتفاق میافته و به نظر اونها جرمه، محکوم کنن و در ضمن وقتی که برای یکی کارت بازی صادر نمیشه به این معنی نیست که محروم شده، بلکه فقط نمیتونه بازی کنه!!! مخالفان هم اعتقاد  داشتن که نباید به حریم خصوصی افراد تجاوز کرد و نباید به ریش و لباس مردم گیر داد و نباید با آبروی مردم بازی کرد و باید فرمان ۸ ماده ای امام و قانون اساسی رو رعایت کرد و ... یاد مناظره دیگه ای نیافتادین!؟ انگار دولت بعد از نهم تفکرات خطرناکشو تو همه عرصه های کشور گسترش داده! حتی فوتبال!

حیفه که چند نکته طلایی برنامه امشب رو اینجا تکرار نکنم:

شریفی رییس کمیته انظباطی: وقتی بازیکن فوتبال معروفی اصرار داره که تو خیابون از چراغ قرمز راهنمایی رد بشه، چون بد آموزی داره ما وظیفه داریم محرومش کنیم!

سردار علی محمدی رییس سازمان لیگ: یعنی شما انتظار دارین بازیکنی که ابروشو ورمیداره و بازیش تو تلویزیون پخش میشه رو ما محکوم نکنیم؟!

عادل فردوسی پور خطاب به مدیر عامل سایپا: درسته که آقای رحیم مشایی دایی شماست؟!

امروز صادق محصولی، وزیر کشور ایران در روز ۲۲ خرداد، به عنوان ویزر رفاه از مجلس هشتم رای اعتماد گرفت. کلمات رای و اعتماد چقدر با نام ایشان عجین است...

جنبش سبز ایران یه با همه تشابهاتی که با جنبشهای معاصر ایران داره به نظر من یه تفاوت بزرگ داره که باعث میشه آدم به آینده این جنبش خیلی امیدوار بشه ، این تفاوت ایدئولوژیک نبودن این جنبشه. به عنوان مثال تو انقلاب اسلامی همه کسانی که مبارز بودن داشتن برای یه ایدئولوژی مبارزه میکردن، حالا یا اسلامی یا کمونیستی یا مربوط به یه گروه فکری خاص ، در واقع به جز کارهای مبارزاتی بخشی از وقتشون رو برای کارهای ایدئولوژیک و کلاسهای تئوری صرف می کردن تا به قول عده ای جامعه بی طبقه توحیدی یا حکومت اسلامی یا هر اسم دیگه ای رو ایجاد کنن. این موضوع یه جنبه مثبت داشت و یه جنبه منفی. جنبه مثبتش مربوط به دوران مبارزه بود، چرا که به خاطر این تشکلها و ایئولوژیها از یه طرف مبارزات کاملا سازماندهی شده بود و خیلی راحت میشد یه کار تیمی و دسته جمعی انجام داد و از طرف دیگه هم ذهن همه افراد برای هزینه دادن ( حتی جانی) آماده بود، چرا که به هدف والا ( به قول جومونگ!) فکر می کردن. اما نکته منفی بزرگ چنین فضایی بعدد از پیروزی اتفاق میافته، به طور طبیعی همه این گروهها قرار نیست پیروز بشن تا یوتوپیای بقیه رو بسازن. در واقع همون اتفاقی که افتاد نتیجه طبیعیه اون انقلاب ایدئولوژیک بود: روز به روز انقلابیون بیشتری از حکومت بیرون شدن ( حالا یا خونین و یا مسالمت آمیز) تا جایی که یه گروهی که کاریکاتوری از شعارهای اون روزها رو میده حکومت رو به دست میگیره.

اما جنبش سبز با همه پراکندگیش این خوبی رو داره که موفقیتهای این جنبش قرار نیست به پای هیچ آدم یا تفکر خاصی نسبت داده بشه. این یه جنبش مردمیه و همه چیزی که میخواد تو آزادی، شفافیت و صداقت حاکمان خلاصه میشه.

جناب آقای دکتر کردان در ادامه افاضات همراهان دولت بعد از نهم در راستای مقابله با اغتشاشگران پس از انتخابات فرموده اند چرا پس از آمدن آقای لاریجانی به ریاست قوه قضاییه موج دستگیریها کم شده و چرا با بانیان اصلی اغتشاشات مثل خاتمی و موسوی و کروبی برخورد نمیشه و ... مهمترین نکته در صحبتهای ایشان اینکه فرموده اند خاتمی میداندار و پشت پرده اصلی این اتفاقات بوده. سوالی که اینجا باید از دکتر پرسید اینه که چرا یه نفری که پشت پرده یه اتفاقه خودش به شکل میداندار وارد میدان میشه و خودشو تابلو می کنه؟ یا چه جوری میشه کسی که میداندار ماجراست پشت پرده هم هست؟ دکتر به دلیل تسلط بیش از حد به زبان انگلیسی فراموش کردن که تو زبون فارسی میداندار و پشت پرده نمیتونن یه نفر باشن!!

امروز سیزده آبان بود و به قول میر حسین موسوی سبزترین روز سال. از فردای انتخابات ما دو جور راهپیمایی تو تهران داشتیم. یکی روزهایی مثل ۲۵ خرداد و روز قدس که میلیونها سبزاندیش تو خیابونا راهپیمایی کردن و شعار دادن و یکی هم روزهایی مثل ۳۰ خرداد و امروز سیزدهم آبان که نیروهای امنیتی و نظامی مثل یه جنگ شهری تو کل پایتخت لشکر کشی کردن و مردم هموطن خودشونو به باد کتک و دستگیری و ... گرفتن و به قول خودشون اجازه خودنمایی به اغتشاشگران ندادن. اما موضوعی که مهمه اینه که نتیجه هر دو این روزها یکیه. آقایون فکر کردن که با امنیتی کردن فضای پایتخت پیروز میدون شدن. حضرات، هدف از اعتراضات که شعار دادن نیست. هدف نشون دادن اعتراض، ایجاد هزینه برای دولت کودتا و اعلام عدم مشروعیت حکومته. حالا چه شما مردم رو بزنین و چه نزنین این اتفاق افتاده. تازه با این حرکات جامعه رو به سمت رادیکالتر شدن میبرین. هدف مردم دیگه انتخابات نخواهد بود. میشه یه چیز دیگه!!

به یاد مرحوم مسعود رسام: سبز سبزم ریشه دارم...من درختی استوارم... در زمستان هم بهارم...

امروز دکتر عبدالله عبدالله از دور دوم انتخابات ریاست جمهوری افغانستان کنار کشید. اگه تا امروز من دقیقا نمیدونستم چرا از عبدالله خوشم میاد الان دیگه دلیل دارم. تو وضعیتی که مشخصه همه عافیت طلبان میگن باید ایده آلیستی رو کنار گذاشت و انتخابات رو برگزار کرد، چون با تهدیدهای هر روزه طالبان و وضعیت متزلزل سیاسی افغانستان نباید یه شوک دیگه به کشور وارد کرد، عبدالله از حداقلهاش کوتاه نیومد. دلایل درست دکتر عبدالله این بود که اگه همه پذیرفتن که تو دور اول تقلب شده، پس حداقل باید مجریان اصلی انتخابات برکنار بشن و یا یه تضمینهایی داده بشه که ما بپذیریم دیگه تقلب نمیشه، وگرنه چه دلیلی داره تو انتخاباتی که میدونیم باز هم توش تقلب میشه شرکت و خودمون رو بازنده این رقابت از پیش باخته اعلام کنیم؟! این حرکت از یه مرد بزرگ سیاستمدار بر میاد، هر چند اگه متقلبان اصلی انتخابات بعدا بگن که عبدالله بانی اصلی نا آرامیهای احتمالی کشوره.

تمامیت خواهان همه جای دنیا از هیچ تقلب و بی قانونی ابایی ندارن و این حریفه که باید تصمیم بگیره که از حداقلهاش کوتاه نیاد یا اینکه همیشه تسلیم باشه و از ترس این که کشور به التهاب کشیده نشه همون کاری رو بکنه که حریف انتظار داره.

یاد کس خاصی نیافتادین؟ انتخابات مجلس هفتم، سید محمد خاتمی انتخابات سراسر رد صلاحیت و تقلب رو برگزار کرد تا کیهان تیتر بزنه: مردم اصولگرایان رو انتخاب کردن!!